Het verhaal achter het boek: Tout un été sans Facebook

Zomer stond tijdens mijn kindertijd gelijk aan Zuid-Frankrijk. Enkele weken geleden trok ik samen met mijn ouders en zus nog eens naar la douce France, niet het zuiden deze keer, maar het noordoosten. Onze eerste stop: Reims. Een mooie, culturele, rustige stad waar ik het grappigste boek van deze zomer kocht.

Een hele zomer zonder Facebook, die titel koos Romain Puértolas voor zijn vierde roman. Deze keer geen moeder die vliegt, fakir die in een Ikea-kast de wereld rondreist of Napoleon die tegen terroristen strijdt. Wel een Afro-Amerikaanse politieagente, Agatha Crispies genaamd, die zo veel van misdaadromans houdt dat ze zelf wel het hoofdpersonage in zo’n boek zou willen zijn. Lees verder

Le moment de la journée

De zon schijnt zachtjes op mijn gezicht. Zo nu en dan komt er een briesje voorbij om de regen van enkele minuten voordien weg te blazen. Voor me lopen, spelen, springen, voetballen kinderen. Zestig kinderen, uitgelaten en met veel lawaai. Naast me staat een vierjarig jongetje voor zich uit te staren. Hij zegt niets, staat daar maar te staan en aandachtig naar de anderen te kijken. Lees verder

Heksensoep

Ik trek tien blaadjes van de struik en hol terug naar de ketel. S. roert erin met een dikke tak. Ik gooi de blaadjes erbij. E. schudt er wat water bovenop en P. voegt er een handvol zand aan toe. Al snel zit de ketel halfvol modder, blaadjes en takjes. Terwijl wij drie gefascineerd naar onze heksensoep-in-wording kijken, tilt het ene neefje het andere op zodat hij de appel uit de boom kan plukken. Verderop zit het oudste nichtje op het gras. Zij, H. en J. plukken grasprietjes, de finishing touch van onze heksensoep. Waarom het zo heet, vraag ik me af. Iedereen heeft een ander antwoord klaar en ik besluit het gewoon te laten zijn. Heksensoep is heksensoep, klaargemaakt door de familie D. (Soms met z’n allen, maar meestal met de helft of wie dan ook bij make en pake is die avond.) Lees verder

Het verhaal achter het boek: #juli

Juli = vakantie. Dus las ik elke dag van elke week. Vier boeken. Umami (Laia Jufresa) over vier Mexicaanse families die elk op hun eigen manier met verlies omgaan, verteld vanuit verschillende personages.
The perks of being a wallflower (Stephen Chbosky) over Charlie, een muurbloempje dat begint te bloeien dankzij bijzondere vriendschappen, maar ook over zoveel meer dat ik niet in één zin gezegd krijg. Dit boek is overigens het ultieme bewijs dat de boeken beter zijn dan de films.
Paper towns (John Green) over Quentin en de legendarische Margo Roth Spiegelman, zijn immens populaire buurmeisje dat op een dag zomaar verdwijnt – meer moet ik er waarschijnlijk niet over zeggen want, kom op, als je dit boek nu nog niet gelezen hebt…
En dan was er nog de debuutroman van Zita Theunynck die ik voor de tweede keer las.

Lees verder

Afwashulp

Met de keukenhanddoek droog ik de lepel af. Totdat ik zie dat er nog vuil aan hangt. Zonder een woord te zeggen, gooi ik de lepel terug in het afwaswater. Het spat op. Papa schrikt en overdrijft zijn reactie. Ik giechel en lach hem uit. Zijn ogen zien de kleine vuiltjes niet meer goed. Lees verder

Het verhaal achter het boek: Umami

9 mei 2017, de tweede dag van de intensieve cursus literair vertalen in Utrecht. Ik ben nu drie dagen in deze Nederlandse stad en ik heb het er helemaal naar mijn zin. (Dat ik op het einde van de week tijdens het afscheid van de Nederlanders en Vlamingen hard zal moeten vechten tegen mijn tranen, daar heb ik op dit moment nog geen idee van.)
Vandaag staat er een lezing met de Mexicaanse schrijfster Laia Jufresa en de Nederlandse vertaalster Heleen Oomen op het programma. De naam van de schrijfster zegt me niets en misschien is het daarom, maar ik verwacht er niet al te veel van.
Het lokaaltje waar de twee vrouwen/dames/meisjes ons opwachten, is klein en daarom ook gezellig. Zodra Laia begint te vertellen waar haar debuutroman over gaat, ben ik een en al oor want na zo’n vijf zinnen besef ik al dat dit boek meer in zich heeft dan ik had verwacht. Lees verder

Geen M&M’s voor M.

Tot 2006 kende M. het woord diabetes en de ziekte die er zich achter verschuilt alleen maar van horen zeggen. Tot die avond in mei waarop M. liters en liters water dronk, uren sliep en niemand wist wat er mis was. Tot een week later de diagnose viel. Tot M. en de ziekte voor de rest van het leven met elkaar verbonden zouden zijn.

En zo kwam diabetes ook mijn leven binnengeslopen. Via M. leerde ik veel over deze ziekte die voor veel mensen onbekend is. Toen M. enkele weken geleden thuiskwam van een dag werken, me knuffelde, vertelde over de afgelopen dag en zuchtte dat niemand het begrijpt, zelfs niet de mensen die zo dicht bij M. staan, toen liep mijn hart over van verdriet. Hoe kan het universum M. dit aandoen? Lees verder

Postkaart #2

19747643_10211318181248474_1481177099_o-2Hey jij!
Ik heb het hier helemaal naar mijn zin, tussen al die ongelooflijk getalenteerde dansers die allemaal zoveel beter zijn dan ik (maar waar ik me niets van aantrek – eindelijk, na al die jaren – want zij dansen voor hun toekomst en ik dans voor mijn geluk). Hier luister ik niet naar mijn hoofd, alleen naar mijn lichaam. Daarom heb ik deze week nog geen letter op papier gezet. En na al die maanden van denken, vertalen en schrijven is dat best oké.

Veel groeten uit dansland!
Liefs, E.