Het verhaal achter het boek: Turtles all the way down

Ik draag mijn nieuw jurkje. De zon schijnt op mijn blote benen. Dat maakt me gelukkig. Het is amper te geloven dat het oktober is. 18 oktober. ‘Zullen we dat boek gaan kopen dat je zo graag wil lezen?’ vraagt mama terwijl we naar de supermarkt lopen. De winkelstraat ligt recht voor ons. Ik glimlach. Zij zegt wat ik denk. Dat hebben we vaak. Draadloze verbinding, zo noemen wij het. Hoe meer we bij elkaar zijn, hoe sterker de verbinding wordt. Soms is het eng, alsof mijn gedachten niet alleen van mij zijn. Maar het kan ook fijn zijn, zoals nu.  Lees verder

Advertenties

Licht…

Sinds ik zelf stukjes aan het internet toevoeg, lees ik ook schrijfsels van mensen die hetzelfde doen. Een van hen is een meisje dat elke zondag haar ‘lichtpuntjes’ van afgelopen week met haar volgers deelt. Je zou kunnen denken dat ze dat doet om te laten zien hoe ‘perfect’ haar leven is. Maar daar is het haar niet om te doen. Het is haar manier om haar lezers te laten zien dat je het geluk niet ver moet zoeken. Lees verder

København #2

Mijn BFF (a.k.a. Lore) en ik zijn naar Kopenhagen geweest. Eerder las je al wat we daar deden en dat we vier uur te vroeg op de luchthaven waren om te zien hoe Japanners hun koffers vol koeken en souvenirs propten.

18:00 / We zagen ook hoe mensen afscheid van elkaar namen. Zoals de jongen die samen met zijn mama/pleegmoeder/gastgezinmamaatje (wie weet wat het verhaal is) een selfie nam en haar een lange, stevige knuffel gaf. Vervolgens daalde ze de trap af. Hij bleef haar achterna kijken. Halverwege stopte ze, draaide zich om en zocht haar smartphone. Een laatste foto van haar zoon/pleegzoon/gastgezinzoon (schrappen wat niet past) voor hij op het vliegtuig zou stappen. Hij poseerde en glimlachte. Zwaaide naar haar tot ze uit het zicht verdwenen was.IMG_20171008_172328_734

21:15 / Wij hadden die avond net zo graag naar Kopenhagen gezwaaid vanuit de lucht. Niet dat we zo heel erg graag naar huis wilden (Kopenhagen had ons hart veroverd), maar de volgende ochtend moest mijn BFF in de les zitten. En ik, ik was gewoon moe. Alles leek goed te gaan. Na een verandering van gate wat zo’n kwartier vertraging had veroorzaakt, stond iedereen mooi in de rij om in te stappen. Zoals het hoort. Lees verder

De vooravond

Dit zijn ze dan, de laatste woorden en uren van mijn leven als tweeëntwintigjarige. En zoals elk jaar aan de vooravond van mijn verjaardag denk ik terug aan de mooie en minder mooie momenten van afgelopen jaar. Een jaar waarin oude en nieuwe dromen uitkwamen, en ik meer dan eens afscheid moest nemen. Lees verder

Het verhaal achter het boek: #september

In de boeken top 10 van non-fictie zijn negen van de tien keren de plaatsjes bezet door allerhande kookboeken. Tot Fleur van Groningen op de voorlaatste dag van augustus haar boek Leven zonder filter naar buiten bracht en het meteen naar de top 3 steeg. Een bijzonder boek over haar ervaringen met hoogsensitiviteit en zoveel meer.
Vier dagen later publiceerde ik er een schrijfsel over op mijn blog, een schrijfsel dat door Fleur, bekende en onbekende mensen werd gelezen, geliket en gedeeld. Dat deed goed aan mijn hartje. Lees verder

De vrouw

Ik volg hem de tuin in. De zon verdwijnt achter de huizen in de verte. De lucht kleurt oranje, roze en paars. Ik blijf stilstaan om naar de wolken te kijken. Hij merkt het niet en wandelt verder het tuinpad af. Wanneer hij de deur van het tuinhuis opent, zich omdraait en mijn naam roept, loop ik naar hem toe.

Lees verder