Licht…

Sinds ik zelf stukjes aan het internet toevoeg, lees ik ook schrijfsels van mensen die hetzelfde doen. Een van hen is een meisje dat elke zondag haar ‘lichtpuntjes’ van afgelopen week met haar volgers deelt. Je zou kunnen denken dat ze dat doet om te laten zien hoe ‘perfect’ haar leven is. Maar daar is het haar niet om te doen. Het is haar manier om haar lezers te laten zien dat je het geluk niet ver moet zoeken. Lees verder

Advertenties

København #2

Mijn BFF (a.k.a. Lore) en ik zijn naar Kopenhagen geweest. Eerder las je al wat we daar deden en dat we vier uur te vroeg op de luchthaven waren om te zien hoe Japanners hun koffers vol koeken en souvenirs propten.

18:00 / We zagen ook hoe mensen afscheid van elkaar namen. Zoals de jongen die samen met zijn mama/pleegmoeder/gastgezinmamaatje (wie weet wat het verhaal is) een selfie nam en haar een lange, stevige knuffel gaf. Vervolgens daalde ze de trap af. Hij bleef haar achterna kijken. Halverwege stopte ze, draaide zich om en zocht haar smartphone. Een laatste foto van haar zoon/pleegzoon/gastgezinzoon (schrappen wat niet past) voor hij op het vliegtuig zou stappen. Hij poseerde en glimlachte. Zwaaide naar haar tot ze uit het zicht verdwenen was.IMG_20171008_172328_734

21:15 / Wij hadden die avond net zo graag naar Kopenhagen gezwaaid vanuit de lucht. Niet dat we zo heel erg graag naar huis wilden (Kopenhagen had ons hart veroverd), maar de volgende ochtend moest mijn BFF in de les zitten. En ik, ik was gewoon moe. Alles leek goed te gaan. Na een verandering van gate wat zo’n kwartier vertraging had veroorzaakt, stond iedereen mooi in de rij om in te stappen. Zoals het hoort. Lees verder

De vooravond

Dit zijn ze dan, de laatste woorden en uren van mijn leven als tweeëntwintigjarige. En zoals elk jaar aan de vooravond van mijn verjaardag denk ik terug aan de mooie en minder mooie momenten van afgelopen jaar. Een jaar waarin oude en nieuwe dromen uitkwamen, en ik meer dan eens afscheid moest nemen. Lees verder

Het verhaal achter het boek: #september

In de boeken top 10 van non-fictie zijn negen van de tien keren de plaatsjes bezet door allerhande kookboeken. Tot Fleur van Groningen op de voorlaatste dag van augustus haar boek Leven zonder filter naar buiten bracht en het meteen naar de top 3 steeg. Een bijzonder boek over haar ervaringen met hoogsensitiviteit en zoveel meer.
Vier dagen later publiceerde ik er een schrijfsel over op mijn blog, een schrijfsel dat door Fleur, bekende en onbekende mensen werd gelezen, geliket en gedeeld. Dat deed goed aan mijn hartje. Lees verder

De vrouw

Ik volg hem de tuin in. De zon verdwijnt achter de huizen in de verte. De lucht kleurt oranje, roze en paars. Ik blijf stilstaan om naar de wolken te kijken. Hij merkt het niet en wandelt verder het tuinpad af. Wanneer hij de deur van het tuinhuis opent, zich omdraait en mijn naam roept, loop ik naar hem toe.

Lees verder

Een eigen plek

Vanuit het midden van de kamer neem ik de ruimte voor een laatste keer in me op. Het uitzichtloze raam, de lege muren, het achtergelaten bed. Ik haal diep adem en sla de geur in mijn geheugen op. Ik wil nooit vergeten hoe deze plek ruikt en hoe het voelt om er te zijn. Mijn blik glijdt de hele kamer door en blijft dan hangen op de buitenmuur vlak voor het raam. De muur die ik zo vaak heb vervloekt. Zelfs die zal ik missen. Ik voel papa’s arm om mijn schouder. Door mijn tranen heen zeg ik de woorden die nog uitgesproken moeten worden: ‘Het is hier toch mooi hé.’ Papa trekt me dichter tegen zich aan. Ik voel dat het hem verdrietig maakt dat ik hier sta te huilen bij het afscheid van een kamer, een leven, een hoofdstuk, een stad. Hij laat me los en loopt de kamer uit. Misschien is het ook voor hem te emotioneel om het traag te doen? Ik besluit dat het beter is om de pleister er in een keer af te trekken. Ik haal diep adem, kijk een allerlaatste keer naar mijn tweede thuis, loop de kamer uit en trek de deur achter me dicht. Papa wacht beneden in de hal op mij. In zijn ogen zie ik mijn eigen emoties weerspiegeld. Ik druk op mijn bel, hoor hem voor de laatste keer overgaan. Papa en ik barsten allebei in lachen uit. Van de spanning, door de bel. Dan trekken we samen de voordeur achter ons dicht en rijden zo snel mogelijk de stad uit. De pleister moet er in een keer af.

IMG_20170831_194556_705
Lees verder