Wie zoekt die vindt

Het ziekenhuis. Niemand houdt van die plek. Het valt niet te ontkennen dat het meestal met negatieve gebeurtenissen en gevoelens geassocieerd wordt, en toch. Toch zag ik er ook mooie dingen gebeuren en kon ik er lachen ondanks mijn bezorgdheid om mijn zusjelief die enkele verdiepingen lager op de operatietafel lag.

Lees verder

Afscheid van hooligans en zoveel meer

Voor de zoveelste keer scrol ik door het document. Op zoek naar spel- en grammaticafouten. Of misschien is er nog woord in de vertaling dat beter had gekund? Dat op een andere plaats in de zin hoort te staan?

Zolang de honderdzevenveertig bladzijden niet afgeprint zijn, kan ik het niet loslaten en blijf ik de 40.824 woorden lezen en herlezen. Mama weet dat. Ze neemt me mee naar het copycenter waar we samen wachten tot mijn werk in drievoud is geprint, gelijmd en ingepakt. ‘Kijk maar niet meer in de doos tot je alles moet afgeven,’ raadt de verkoper me aan terwijl hij de doos dichtplakt.  Lees verder

Het verhaal achter het boek: #mei

7dcb3a7a04cbd94a5fe1706adee629b1

De tijd zit in een raket, in een straaljager of op de rug van een slechtvalk (ik heb aan Google gevraagd wie de snelste vogel is en hij wint. 389 km/uur.) De tijd vliegt dus. Alsof we gisteren de kerstboom versierden of sneeuwwandelingen maakten. Ondertussen is er zoveel gebeurd in de wereld en in mijn leven. Voor mij was afgelopen maand zonder twijfel de drukste, spannendste en leukste maand van 2017 (tot nog toe). Ik ben letterlijk en figuurlijk over grenzen gestapt. Naast al die bezigheden vond ik tot mijn eigen verbazing nog tijd om mijn neus in andere boeken te stoppen dan die waar ik teksten uit vertaalde. Een overzicht in willekeurige volgorde: Lees verder

Geknipt

Voortaan ga ik met 15,5 cm minder haar door het leven. (Dat heeft mijn zus zo gemeten. Ik weet niet of het helemaal precies 15,5 cm is, maar een centimeter meer of minder zal het verschil niet maken.) En soms vind ik dat wel jammer.

Lees verder

Het verhaal achter het boek: Woensdag

De ideale bezigheid tijdens een hittegolf als je buiten wil zitten, maar niet wil wegsmelten zoals het ijsje dat je net hebt opgegeten? Juist ja, zwemmen. Of lezen in de schaduw voor zij die geen zwembad hebben. Geen risico op een zwempartij in je eigen zweet. Misschien is Woensdag wel het ideale boek voor jouw middagje lezen en puffen in de hitte. (Deze inleiding heeft verder niets met de roman te maken, maar een mens moet toch op een manier zijn blogpost beginnen.) Lees verder

Het verhaal achter het boek: Het wordt spectaculair. Beloofd.

Ken je van die boeken waar je zo gelukkig van wordt wanneer je ermee de winkel uitloopt en niet kan wachten tot je thuis bent om te beginnen lezen, en dat mensen tegen je praten en de buren het gras afmaaien, maar jij het niet hoort want jij bent aan het lezen en lezen en lezen, en dat je buik rammelt van de honger en de zon je huid rood brandt, maar jij blijft lezen, en dat er zoveel kabaal mag zijn als het wil, maar jij blijft lezen en lezen, en dat je eigenlijk heel dringend moet plassen en een deadline te halen hebt, maar jij blijft lezen, en dat als je opkijkt de avond is gevallen en de nacht intreedt en er iemand naast je snurkt, maar jij blijft lezen en lezen en lezen, en dat je ogen dichtvallen en je hoofd in slaap, maar jij blijft lezen, en dat de zon een nieuwe dag aankondigt en de regen met bakken uit de lucht valt, maar jij blijft lezen, en dat je plots de laatste bladzijde omdraait, maar niet wil dat het verhaal – Lees verder

Gelijkenis berust op toeval

Om me heen niets dan mensen. Mannen die naar de klok boven het perron staren, alsof ze zo de tijd sneller kunnen laten gaan. Vrouwen die me eerst geïnteresseerd, dan met een vragende blik in zich opnemen. Zo gaat het altijd. Kinderen gesust met een schoolkoek, doodmoe verlangend naar ouderlijke aandacht. Naast me een groepje tieners met lawaai en smartphones. Ze roepen, maar luisteren niet. Behalve het meisje met het halflang, kastanjekleurig haar. Zij zwijgt en luistert. Lacht als dat van haar verwacht wordt.
Plots haken haar ogen in de mijne. Ze staarden. Betrapt wend ik mijn blik af, maar als mijn ogen de hare even later weer zoeken, merk ik dat ze nog steeds naar me kijkt. Ze glimlacht. Ze is mooi, bijzonder ook. Ik wil haar van dichterbij bekijken, met haar praten en haar leren kennen, maar dan komt het geluid van de metro de tunnel in gerold, vervolgens de metro zelf. De kans is voorbij. Het groepje tieners stapt in, ik volg. Word in de massa opgenomen. De mens is een kuddedier. Ik ben nog altijd een mens. Lees verder

Piratenschip

Ik zit in het Piratenschip. Ook wel the Pirate Ship genoemd om de ruimte in ieders achting te doen stijgen. Een houten, schuinaflopend plafond. Groene, ronde constructies die het geheel ondersteunen. Houten banken waar je je benen op kan uitstrekken, met ronde rugleuningen en kussens. Op de grond ouderwetse tapijten. Vooral zij geven je de indruk in de kajuit van een piraat beland te zijn (terwijl je eigenlijk in het universiteitsgebouw zit). En de hitte, die ook. Want warm dat is het hier onder het dak wel. Lees verder